De MTB-ers van Blijf Jong in de Ardennen

Vooraf kondigen alle weermannen het weekend van 9-10 september als het begin van de herfst aan : 2 dagen met 20 à 30 liter water per m2, temperaturen die niet boven de 16-17 °C uitstijgen, en als uitsmijter, een stevige wind …
IMG-2315
Dat belooft voor het tweede MTB weekend van WTC Blijf Jong!

Daar waar we vorig jaar nog van “tropische” condities konden genieten, met een groepsduik in de Semois tot gevolg, moeten we nu vroegtijdig in onze doos met winterkledij duiken.

 

 

Maar dat schrikt de MTB-afdeling van WTC Blijf Jong blijkbaar niet af : De meesten arriveren vrijdag reeds zodat er al een eerste ritje kan meegenomen worden.

De vrijdagrit is opgedeeld in 2 lussen zodat de groep die in de namiddag arriveert ook nog de eerste terreinverkenning kan meedoen. Het weer valt “relatief” mee, enkel op het einde van de tweede lus gaan de hemelsluizen helemaal open, en korten we de rit noodgedwongen wat in.

Al bij al hebben we geluk, want wat later en tot laat in de nacht valt de regen met bakken uit de lucht. Maar de eerste ritjes kunnen dus nog op perfecte ondergrond worden gereden. Iedereen maakt kennis met de pittige klimmetjes en steile afdalingen, er wordt gepuft, maar het is ook genieten geblazen. Vanuit de satelliet ziet het er zo uit : relive lus A en relive lus B. Vanop de grond wordt er ook af en toe een foto genomen :

Het vergt enige organisatie om een 20-tal druipnatte en beslijkte mountainbikers terug toonbaar te maken, maar iedereen is werkelijk heel gedisciplineerd en al gauw zitten we met zijn allen aan de aperitief, om vervolgens een heerlijke kaasschotel aan te vallen.

Ook al waren de benen misschien een klein beetje moe, er waren ook vele helpende handen. Tussendoor worden op de  tapbiljart meerdere duels met de keu uitgevochten. Er wordt nog lang nagekaart en na evaluatie van de weersvoorspelling besluiten we de volgende dag de dagtocht onverkort aan te pakken. Tijdens het avondeten druppelen de laatste deelnemers binnen zodat we morgen voltallig de bossen zullen kunnen intrekken.

36334778824_de83f92c26_k

De volgende ochtend is het gelukkig uitgeregend en kunnen we zoals vorig jaar de lange tocht naar het hoogste punt van de provincie Namen, de “Croix Scaille” aanvatten.

Het is fris maar droog. De massa’s regen van de voorbije nacht hebben er wel voor gezorgd dat paadjes en beekjes niet duidelijk te onderscheiden zijn. Maar daar hebben we op de eerste lange verharde helling naar Petit Fays geen last van. En dank zij de overdosis van zuurstof in de lucht vliegen we naar boven.

 

 

De A-groep maakt een eerste ommetje … en rijdt prompt verkeerd, om wat later de rest terug te vervoegen in het dorpje. De nachtelijke regen zorgt voor heel veel waterplezier : de ene duikt al eens dieper in een plas dan de andere, ’t is niet altijd in te schatten hoe diep het is, en iemand moet het toch eens proberen.

 

De timing van Sigrid met de fourage is perfect want we komen haar net voor de top tegen, zodat onze knorrende magen onmiddellijk kunnen gevuld worden. Er is zelfs een lekkere soep om ons terug op te warmen.

36334777494_2625ef2a36_k

Ondertussen is zowaar de zon verschenen en kunnen we van de picknick genieten onder de warme zonnestralen. Niet voor lang echter, want tegen dat de A-groep aankomt komt de volgende bui er alweer aan en zoeken we met zijn allen een beschut plekje. We vertrekken snel voor deel 2 van de tocht. Jammer genoeg zonder Hugo, die gevallen is … te voet.

 

De afdaling die volgt, pal op de grens van België en Frankrijk,  is door alle regenval wel zéér pittig te noemen. We moeten hier en daar van de fiets, al dan niet gecontroleerd … Iedereen geraakt heelhuids beneden, op naar de volgende lange klim …

36334773334_44165d602d_kOndertussen komt de zon hoe langer hoe meer piepen! Terug boven wacht ons nog de fameuze “beekjes” afdaling : langs het water en af en toe erdoor : puur genieten! Daarna klimmen we terug langs een zware helling om tenslotte naar beneden te sjezen langs de mooie afdaling naar Membre, om de laatste 3 kilometer rustig uit te bollen langs de Semois terug naar Vresse.

Alweer is een satelliet ons gevolgd : relive zaterdag.

Eens thuis kunnen we buiten in het zonnetje genieten van de nodige recuperatiedranken. Een splintergroep met vreemde winterse tradities heeft zelfs een sabel meegebracht in de bagage om de flessen op originele wijze te ontkurken. Zo maken we kennis met sabrerende wijnen en ander lekkers.

Ondertussen wordt onder leiding van vuurmeester Jan een BBQ opgepookt tot ongekende temperaturen en tovert een professionele  groep keukenprinsen en -princessen een overvloed aan heerlijke voor-  en nevengerechten tevoorschijn. Het was wederom heerlijk lekker.

Daarna wordt er nog heel wat nagekaart over onze memorabele tocht. Maar als echte topsporters gaan we niet te laat onder de veren, want de volgende ochtend gaan we wat vroeger op pad ! Zondag wordt immers droog aangekondigd en daarenboven zijn er toch nog hier en daar wat paadjes die we nog niet geprobeerd hebben. Kunnen we dus niet laten liggen.

Zo gezegd, zo gedaan : nog een licht tochtje om het af te leren. We zijn in zondagvoormiddag modus, dus vollen bak er tegenaan. Het tochtje valt hier en daar wat lastiger uit dan gedacht, maar dat lijkt niemand echt erg te vinden (denk ik).

Even schrikken na een serieuze val van Bart, maar even later gaat die terug vlot naar boven (en beneden). De pittige lange hellingen blijven elkaar opvolgen, steevast gevolgd door een leuke afdaling.  Onderweg wordt ook nog een educatieve sessie georganiseerd over het gebruik van een triple, zodat iedereen uiteindelijk vlot naar boven peddelt.

Na een laatste uitdagende single trail afdaling rijden we voor de laatste keer binnen, en wordt er als afsluiter een spaghetti verorberd, waarna alle auto’s worden ingeladen.

Volledig volgens het cliché, vat iedereen “moe maar voldaan” de rit richting Waasland aan. Maar het cliché is dikwijls gewoon … de waarheid : we hebben ervan genoten !

36981774756_0102a41214_k

Met dank aan Chris en Gunther, en alle helpende handen !

Op naar een derde editie ?

Peter

 


Een reactie op “De MTB-ers van Blijf Jong in de Ardennen

  1. Nogmaals een woord van dank naar onze club, in het bijzonder Peter en Sigrid – Gunther en Christine – onze voorzitter en iedereen die dit weekend mogelijk heeft gemaakt. Ik hield het niet voor mogelijk ooit zoiets te doen – en of kunnen. Dikke merci en hopelijk mogen en kunnen we met z’n allen nog veel van deze prachtige momenten beleven !

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s